Kendileriyle Savaşanlar (2) -Stefan Zweig

''Her şeyle bir olmak, bu Tanrı'nın hayatıdır, bu insanın cennetidir.'' der Hyperion.

Her şeyi kaybetmeyi bilen biri her şeyi kazanacaktır ve acılar onun ruhunda yaratıcı bir güce dönüşür; ''ne kadar nedensizse insanın acısı, o kadar nedensizdir gücü de .''

Kim acısının üstüne çıkarsa, o yükselecektir.

İç dünya ile dış dünyayı birliğin ve saflığın en yüksek biçimi içinde bir araya getirmek, '' güzelliğin teokrasisini '' yeryüzünde inşa etmek, '' hep bir ''e ulaşmak; işte bireyin yeryüzündeki idealist görevi budur.

İçimizdeki Tanrısal olanla dışımızdakileri bir haline getirmek o kadar zor olmamalı.

Çocukların ahenginden doğmuştur halklar, ruhların ahengi yeni bir dünya tarihinin başlangıcı olacaktır. Sadece güzellik olacak, insan ve doğa her şeyi kapsayan bir tanrılıkta birleşecek.

Kâhin , Batı'nın karşı karşıya olduğu tehlikenin büyüdüğünü görmektedir, Amerikanlaşmayı, mekanikleşmeyi, yanıp tutuşarak kendisinden ''güzelliğin teokrasisini'' beklediği yüzyılın ruhsuzlaşmasını görür. Artık herkes antik zamanlardakinin ve gelecekte bütün evreni kucaklayacak olan ideal insan hayalinin tersine, kendini şimdiki zamanda aramaktadır.

Hayatı öğrenemeyen ve inancın kubbesi üstüne yıkılan, kalbi paramparça olan kişi şimdi o son ve en yüksek rüyayı görmektedir: Ölümsüzlük rüyasını.

Askerlikten muaf olmasını ve bilime geri dönebilmesini hastalığa borçludur, bu bilimde ve filolojide bir yerde takılıp kalmamasını hastalığa borçludur; hastalık onu Basel Üniversitesinden emekliliğe sevk etmiş, böylece de dünyaya açılmasını, kendi içine dönmesini sağlamıştır.

Hastalık onun içindeki insanın boğumuna ebelik etmiştir, aynı zamanda da hem bakıcısı hem besleyicisi olmuştur. Hayatın bir alışkanlık değil, bir yenilenme haline gelmesini hastalığa borçludur, ama şu keşfi de ona borçludur: ''Hayatı adeta yeni keşfediyorum, tabii kendimi de .''

Sadece acı bilge yapar insanı.

Bütün bilgi acıdan doğar, ''acı her zaman nedenleri araştırma, haz ise olduğu yerde kalma ve geriye bakmama eğilimindedir.'' Ağrıda giderek ustalaşır insan.

Ancak büyük bir acı zihnin nihai kurtarıcısı olabilir, bizi en son derinliğimize inmeye sadece o zorlar.