-Yaşamak-

İnsan ne zaman anlar yaşadığını? Bunu bize yaşadığımız şeylerin çokluğu mu anlatır yoksa yaşadığımız şeylere verdiğimiz anlamların çokluğu mu? Konfor alanı sadece bedenler için midir, yoksa zihinlerde de bir konfor alanı bulunur mu?

Ben şöyle düşünüyorum; insana yaşadığını anlatan, hatırlatan şeyler tabii ki yaşadıklarıdır ancak bunlara verdiği anlam olmaz ise bu hayat sadece zaman geçirme derecesinde bir yaşam olarak vukuu bulur.

Konfor alanı konusu ise yıllardır modern ve popüler kültür tarafından kapitalizmin en sevdiği araçlar için kullanıldı. Neydi bunlar; gez, dolaş, anı yaşa ve para harca...

İnsan para harcadıkça bu çarka hizmet eden bir yaşam sürmeye devam eder. Peki bizi sadece bu yüzden mi konfor alanımızdan bedensel olarak çıkarmaya çalıştılar? Bunun bence sebebi şu: İnsan bedenen ve de zihnen konfor alanını terk ederse; artık amaçsız gezmez, amaçsız para harcamaz yani harcayamaz. Ve bu sisteme artık hizmet etmeyen insan ya da insanlar bu sistemin en sevmediği insan türüdür. İnsan hayatında anlam bulmaya başladıkça elindeki her değeri, bu sadece para olmak zorunda değil ki her insanın sahip olduğu eşit bir değer vardır buna zaman denir. Bu herkes için aynı akar...

An'ı yaşamaya başlayan insan zamanını yönetir ve ona verdiği değeri daha da derinleştirir. Sıkılmaya fırsatı olmaz çünkü hayatındaki her an ona bir şeyler öğretir, keyif verir ve yaşama sevinci aşılar. Sistem dediğimiz ve birkaç yüz yıldır işleyen bu kapitalist düzen insanı borca ve borç ile yaşamaya sevk etti. Ve uyanamayan zihinler için bu süreç hala devam ediyor. Ancak o uyanış o farkındalık seli bir kez akmaya başladığı zaman insan artık eski hayatına dönemez ve yeni hayatı onun sonsuzluğu haline gelir. Sonlular içerisinde sonsuzluğu bulan için hiçbir sınır mevcut değildir.

Yaratıcılığın sonsuz yağmurlarının akmaya başladığı bir toprakta artık sonlu kuraklıklar kalmamıştır. O bereketli yağmurlar insanı önce yeniler, kendine yani özüne döndürmeye başlar ve o insan bir kez kim olduğunu ve ne için yaşadığını hatırlamaya başladığı anda diğerleri gibi zaman öldürmeye ya da zamanını satmaya artık tenezzül dahi etmez ve edemez. O bir kaynaktan beslenirken artık kaynağın kendisi haline gelmiştir.

Hoşgeldin...